| Pomóż nam w promocji: |
Jeśli podoba Ci się ten serwis, lubisz czytać i pisać wiersze i opowiadania oraz jeśli prowadzisz stronę lub bloga - pomóż nam w promocji! Wystarczy, że zamieścisz poniższy link:
<a href="http://www.miastopisarzy.pl" target="_blank">wiersze </a>
Dziękujemy! Administracja miasta.
|
|
| Takie czyjeś życie.. |
Chłodny zimowy wieczór. Drzewa na których osadził się szron kołysał mroźny wiatr, rzucając cień na oblodzone podwórze.
Już nawet pies przestał szczekać na drgające gałęzie. Niebo było przyozdobione w mieniące się gwiazdy, a księżyc
bardzo dobrze oświetlał szary, nie za duży dom.
Dookoła było ciemno, tylko w pokoju na piętrze tliła się świeca w ogół której krążyła zmęczona już ćma.
Pomieszczenie niewielkich rozmiarów,
w nim mały stolik na którym stał gliniany wazonik. Obok stała komoda, a nad nią wisiało lustro w którym odbijał się blask płomienia.
NA podłodze stało łóżko, delikatnie ugięte pod ciężarem małej dziewczynki o kruczoczarnych włosach, w rączkach trzymała pluszowego zajączka,
pomimo to jej wzrok skierowany był na okno.
Jej piękne czarne oczy błyszczały niczym gwiazdy.
*
Dziewczynka miała zaledwie 10 lat, na imię jej było Ania.
Jej mama zmarła zaraz przy porodzie, więc to oczywiste że nie znała jej wcale, choć pewnie bardzo by chciała.
Bo kto inny jak nie ona wspiera w trudnych chwilach i pomaga w problemach..
Mieszkała z ciocią Agatą, to jedyna osoba która przejęła się losem Ani.
Agata miała 42 lata. Nie miała męża nigdy nie zaznała prawdziwej miłości.
Co nie oznacza że nie potrafiła kochać..
Ania ją bardzo lubiła bo zajmowała się nią jak własną córką.
*
Dziewczynka nagle podeszła do okna, jej ciemne oczy nadal były skierowane na niebo pełne gwiazd..
Ale kogo obchodzi czyjeś życie..
i nie ważne że ten cholerny płomień świecy zgasł..
|
|
|
|
|
